شمارهٔ ۶۱۶

زینت اهل صفا آمده عریان بدنی زده فانوس دم از نور ز یک پیرهنی بعد مردن به تن مرد خدا بر در دوست جامه ای نیست برازنده تر از بی کفنی تار و پود تن زارت چو ز هم خواهد ریخت گو قبا قطنی و مندیل نباشد فتنی می شود چون کفن از خون تو گلبندی چند نازک اندامی و تن پروری و گل بدنی نیم رنگست بسی جامه هستی غم نیست نبود جامه اگر سوسنی و یاسمنی نکنی گر سفر مکه و یثرب چه غم است طاق درگاه ضرور است که باشد مدنی شعله هرگز نشود جانب پستی مایل روشنان را نبود میل به دنیای دنی ساده دل باش اگر نور و صفا می خواهی که کم از نقش شود آب عقیق یمنی مشکن قدر خود از خنده بی جا واعظ که گشودن لب خود نیست به جز خودشکنی