شمارهٔ ۶۳۱
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
به سویت جنبش هر نونهال ایمای ابرویی
ز حرفت در چمن هر غنچه ای چشم سخنگویی
ز یاران هیچکس پهلونشین من نشد امشب
به غیر از حرف آن بدخو که با من داشت پهلویی
ز دردت آنچنان بی تاب دارم هم نشینان را
که در پهلوی من بر خویش پیچد هر سر مویی
از آن رو چون رگ ابر از نگاهم گریه می بارد
که دایم همچو برق ای آتشین خود چین بر ابرویی
ز اسباب جهان واعظ ندارد خانه ام چیزی
به غیر از بستر پهلو و جز بالین زانویی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş