شمارهٔ ۹۷
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
به پیری آنچنان گردیده ام از ناتوانی ها
که نتوانم گشودن چشم حسرت بر جوانی ها
گداز آتش هجران او جایی که زور آرد
توان بر طالع خود تکیه کرد از ناتوانی ها
ز بار غم چه پروا لیک یار آید چو در گفتن
از آن ترسم که از جا درنیایم از گرانی ها
اگر خورشید رخسار تو در پیش نظر باشد
چو ماه نو ز پیری می روم سوی جوانی ها
دل خود را به فریاد خموشی می کنم خالی
بر یاری که می داند زبان بی زبانی ها
دگر امروز از فیض نگاه گرم مه رویان
زبان واعظ ما می کند آتشفشانی ها
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş