بخش ۴۶ - صفت ضرّابی
و وحیدالزمان قزوینی
0
Altın Yaprak
ضرابی را عیار پاکست
از من دل اگر خرد چه باکست
وصلش که بود مراد دیده
دارد صد راه چون حدیده
زین ره که بود به دیده چون دام
نتوان رفتن مگر به اندام
با غیر همیشه یار یار است
این نقره ی خام شاخ دار است
عاشق سر کوی سکه بیند
تا نقش کس دگر نشیند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş