بخش ۵۰ - صفت لوّاف
و وحیدالزمان قزوینی
0
Altın Yaprak
لواف که برده از سرم خواب
افکند از درد در رگم تاب
چون قرعه به راه آن جفا جو
غلطان رفتم ز بس به پهلو
بنمود رگم ز چشم غمگین
پر خار چو ریسمان مویین
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş