شمارهٔ ۱۰۷

تو منکری ولیک به من مهربانیت می بارد از ادای نگاه نهانیت میرم به ملتفت نشدن های ساخته و آن طرز بازدیدن و تقریب دانیت یک خم شدن ز گوشه ابروی التفات آید برون ز عهده صد سر گرانیت نازم کرشمه را که صدم نکته حل نمود بی منت موافقت و هم زبانیت شادی التفات تو کارم تمام کرد بادا بقای عمر تو و زندگانیت ای شاه باز دوری ما از تو لازم است گنجشک را چه زهره هم آشیانیت جنبیدت این هوس ز کجا ای نهال لطف کی اوفتاد رغبت میوه فشانیت من از کجا و این همه نوباوه امید یارب که برخوری ز درخت جوانیت شاخ گلی کجاست بدین پاک دامنی بیهوده سال ها نکنم باغبانیت صد نوبهار را ز تو آب است و رنگ و بو دارد خدا نگاه ز باد خزانیت وحشی پیاله گیر که دیگر حریف توست کز خم به شیشه رفت می شادمانیت