شمارهٔ ۱۵۲
و وحشی بافقی
0
Altın Yaprak
یک ره سؤال کن گنه بی گناه خود
زین چشم پر تغافل اندک گناه خود
زان نیمه شب بترس که در تازد از جگر
تا کی عنان کشیده توان داشت آه خود
دادیم جان به راه تو ظالم چه می کنی
سر داده ای چه فتنه چشم سیاه خود
بردی دل مرا و به حرمان بسوختی
او خود چه کرده بود بداند گناه خود
درد سرت مباد ز فریاد دادخواه
گو داد می زنید تو میران به راه خود
زان عهد یاد باد کز آسیب زهر چشم
می داشت نوشخند توام در پناه خود
من صید دیگری نشوم وحشی توام
اما تو هم برون مرو از صیدگاه خود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş