شمارهٔ ۷۰
و وحشی بافقی
0
Altın Yaprak
تا قسمتم ز میکده آرزوی کیست
رطل میی که مست شوم در سبوی کیست
تیغی که زخم ناز به قدر جگر خورم
تا در میان غمزه بیداد جوی کیست
بیخی که بردمد گل عیشم ز شاخ او
از گلشن که رسته و آبش ز جوی کیست
داغی که روغنم بچکاند ز استخوان
با آتش زبانه کش شمع روی کیست
پای طلب که در رهش الماس گرد شد
تقدیر سودنش به تک و پوی کوی کیست
دل را کمند شوق که خواهد گلو فشرد
آن پیچ و تاب تعبیه در تار موی کیست
وحشی علاج این دل و طبع فسرده حال
شغل مزاج گرم که و کار خوی کیست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş