Öylesine Yitirmek

İlkin yalnızlığımı tokatladı Bir çocuğun kahkahalı naniği Hüznüme inat kızıl güller yanıyordu güneşte Sımsıcaktı güneş hüznüme inat Deniz zıttıma durgun ve nazlı Mavili beyazlı Ve en parıltılı giysilerle donanmış Ne kadar yamanmış Diye geçirdim içimden Bu cümbüşü aksedebilen Paletler ve fırçalar Ya da bir daktilonun tuşlarında Bu olağanüstü kontrasa İmge arayan parmaklar İyi bir sanatçı olsaydım Gözlerinle süslerdim Tualleri, kağıtları Ve içimdeki fırtınaları Yüklerdim fırçalara, tuşlara Ne yazık ki unuttum fırça tutmasını Daktilom 's'yi basmaz Eskiden böyle miydi ya? Seni benden güzel anlatan bir ozan Tanıdın mı, söyle Oturduğun yerde kraliçe yaptım seni Kâh ekvatora kâh kutuplara Asırlar öncesinde tanrılaştırdım Asırlar sonrasına ölümsüzleştirdim Ve erişilmezcesine güzelleştirdim seni Benimkilerden daha içtenini Duydun mu yakarışların hiç? Kim bu kadar gözyaşı döker gidişine, söyle Hangisi kurmaktadır şimdi seni Eski sevgililerinin, Hangisi tanır görse? Ve hangisini yakar ışıksız gözlerinin ateşi Ya da teması nasır tutmuş ellerinin Zamanın ve mesafelerin Hükümsüzlüğünce sevdim seni Kafa tuttum yüzlerce insana Yüzlerce 'sus'a kafa tuttum, ne diyorsun Balçıklarda süründün yıllar boyu Şiirimdeki sende Bir tek leke Var mı, söyle Eskiden yazar, çizerdim hep Şimdi yapamayışım Öylesine yitirmiş olmaktan seni Seni aradıkça şiiri bulur Esinle dolardım seni andıkça Güçlüydüm, ateşliydim Ve sen öyle güzeldin ki bende Karanlıkların kaçınılmaz kıskaçlarının Bedenime dadandığı saatlerde Ben bir şişe şarabın yanı başında Tanımadığım dişlerin saplandığı dudaklarına Şarkı yazardım Ve ağlardım çaresizliğime Onikiyi geçerken saatler Sokakları dinlerdim, dilsiz Yine masama oturur Seni çizerdim, sana yazardım Şimdi anlatamayışım Öylesine yitirmiş olmaktan seni