Bir Ses Bir Nefes

bu ses bu nefes -açlık -ta açlık açız açım açsınız dersek ne çağrıştırır duyarız- -kim nasıl ne kadar duyar ete kemiğe bürünür mü -? bu ses açlığın acısı çırpınıyor kan gülleri yaşam denizimizin dalgalarında ağlıyor yağmurlar kurak topraklarda titrek üşüme düşüyor temmuz gecelerine çırpınan sanki saka kuşu öksede direnirken kendini çeken anafora debeleniyor bataklık deryasında yaşama yenik düşerek bir yürek susmakta geçmiş zamandan unutulmaza sürdürürken aç bedeni intiharı ben ise kanıyorum bilmenin sancısında zamansız gelse de hain dense de bildik bilmedik kaç ölüme şahit bu dünya açım açlığımı bastırdım artık dayanılmazda ya pazarlayacak o güzelim bedeni ya intihar seçilecekti aczin kalelerinde umut tükenince o ses sustu utanç yüzlerimizde mutsuzlar dünyasında tutunmuşuz incecik umut ipine ve o çark hala işlemekte (Şair...... eşinin anısına saygılarımla)