Gülmez Kadın'a

(Elbet Gün Gelir, Can paremiz Sevdiklerimizi"Kaybedenlerde" Kaybeder.!) Hani sen gülünce güllerde gülerdi Şimdi kan revan yediveren güllerin Sen gün yüzlü gül kadın Darmadağın yaprakların Gülmez güzel yüzün Solgun gün gibisin Koparıldın toprağından Kadın Gülmez adın Bir gece ya da günün bir vaktinde Gelip kondurdular can yüreğine Yıllardır sürmekte zamansız sızın Bir yanın kaybedilenler listesinde Cumartesinin gül yüzlü anneleri Onlar ağlayan ülkemin gülmezleri Saçlarında ağartılar acılı günleri Sürgün bedenlerinde jop izleri Her biri direncin onur abidesi Yaşanırken karartma zamanları Boşlukta sallanan sanki sarkaçtı Varlıkları ne zaman ne mekândı Onların bir mezarları bile olmadı Adları bir bir faili meçhule yazıldı Gülmesi gerekenken gülemedin Çıkar gelir diye belki bir gün Kanarken içten içe hep söylendin Yokluk sancılarında umut büyüttün Estikçe bu rüzgârlar Bu gök bu bulut Su buharlarını biriktirdikçe Her gün doğdukça bu güneş Hep böyle çağladıkça bu deniz Yeryüzünde yaşam var oldukça Toprak çekilir mi öz suyundan Ağaç kökleri onca derin olunca Sökülebilir mi yurdundan Sevdiklerimizi yitirmiş olsak da Kopmaz bağlar koparılabilinir mi Yazdık unutulmazlığa Kaybedenlerle kaybedilenlerimizi