Yâseminnâme

Sensizlik cefâsı sardı nârında inleyen canımı Varlığım köz oldu kayboldu mânâların kapısı Tutuştu benimle ne varsa sevda meydanında Şaşkın biçâre kaldım ey nârım aşk hülyâsında Yollar düğümlendi izler muamma hayat suskun Kâşaneler yıkıldı, çiçekler boynu bükük, hep küskün Muştular artık uzak, kanatları kırık güvercinler üzgün Atlılar artık mecalsiz rüzgârlar esmiyor, seherler ölgün Yıldızlar fersiz, güneşin bahtı karardı Nâzenin bahçeler viran oldu, bülbüller gülleri yalan sandı Toprağım suya hasret suyum sana hasret kaldı Devrildi can evim, vatanım haline kan ağladı Gönlüm yarım, sözüm yarım, ömrüm yarım kaldı Sensizlik cefâsı sardı nârında inleyen canımı