Çakıl Taşı

Çakıl taşlarını bilirsin Asla yalnız kalmazlar Onlar çakıl taşlarıdır Çakıl taşı olamazlar İçlerinden bazıları pek bir haşarı olur Farkedilmek ister durmadan Bas bas bağırır, hoplar zıplar Ama bırakıp gitmez arkadaşlarını da Sevdiğinden Ama bilmediğin birşey var Çakıl taşlarının umrunda değildir çakıl taşı Dalgalar alsın götürsün Farkına bile varmazlar Bir gün sevimli bir çocuk iner sahile Alır o çakıl taşını eline Çakıl taşları yoktur artık çakıl taşı vardır Çocuk değer verir ona; sever, okşar O zaman farkına varır diğerleri Habis bir kıskançlık duyarlar bizimkine "Keşke biz de çakıl taşı olabilseydik Bizi biz yapan benlermiş anlayabilseydik" Aradan saatler geçer Sıkılır çocuk sevdiğinden Etraflıca düşünmez üzerinde Fırlatır atar bizimkini denizin orta yerine Sayısız çakıl taşı Çakıl taşlarına dönüşür tekrardan Unutulup gitmiştir her şey Fırlatılıp atılmaktan evladır eski düzen Eski köy eski köy olmuştur Bizimki meyus, kıyıya yüzerken...