Coole’un Yaban Kuğuları

Ağaçlar güz güzellliğinde, Korunun yolları kuru, Ekim’in alacakaranlığında Duru bir göğü yansıtıyor sular; Taşların üzerinden akan sularda Elli dokuz kuğu. Bu geçirdiğim on dokuzuncu güz Hesabını tuttuğumdan bu yana; Daha saymayı bitirmeden, baktım, Birden havalanıyorlar Ve döne döne dağılıyorlar Gürültülü kanatlarıyla. Öyle baktım da o parlak yaratıklara Şimdi yüreğim yaralı. Her şey değişmiş alacakaranlıkta Duyduğumdan beri, ilk kez bu kıyıda, Kösnüyle çırparken kanatlarını başımın üstünde, Daha yumuşaktı uçuşları. Hâlâ bıkmadan sevgililer birer birer Ya soğuk dost derelerde yüzüyor, Ya da havalanıyorlar; Gönülleri yaşlanmamış; Tutku ya da elde etme isteği, Nereye giderlerse gitsinler, hâlâ yüreklerinde. Hâlâ yüzüyorlar işte durgun sularda, Gizem içinde, güzel; Kim bilir hangi sazlıkta Yapacaklar yuvalarını, hangi gölün Kıyısında ya da havuzda, güzelliklerini sunacaklar Uyanıp onların gittiğini anladığımda? Çeviri: Cevat Çapan