Elveda Guzelim

bir sonbahar mevsimi yine acı ve keder sarmıştı yüreğimi, ruhumu kuru dudaklarım arasında sigaram gözlerimde duman halkaları elimde içki kadehi çekiyorum içiyorum kendimden geçercesine içimde kin ve nefret haykırıyorum feryad ve isyan edercesine acıya boğuluyorum güzelim meyhanelerde meze oldum sarhoşların ağzında meydanlarda sakız oldum berdoşların dilinde adresim yok güzelim yersiz, yurtsuz derbederim viraneyim bir gün olsun yüreğimin kapısının zili çalınmadı postacılar tarafından sen kalemim, defterim oldun yazı masamda ve dilimde acıklı bir türkü.. ne bülbülün sesi ne gülün kokusu ne dalgaların coşkusu ne yaprakların hışıltısı ne kalabalıkların gürültüsü ne rüzgarın esintisi ne de patlıcan yemeğinin lezeti tad vermiyor artık ruhuma bilmiyorum nasıl tarif edeyim kendimi sana ben çözulemiyen bir sırr ım aslında hayalini yorgan resmini yastık yine de uyku girmiyor gözüme ben ne şair im ne yazar ım ne bestekar ım ne de sahtekar ım sadece yüreğinin sevdasında deli ve sersem bir bekarım elveda güzelim elveda ruhumun canımın acısı sana feda aşkın ateşini yaktın ciğerime korku, heyecan ve keskin bir biçak sapladın yüreğime alnım, göğsüm ter içinde haykırıyorum Tanrıya bilmiyorum mezarımın başı ve taşı hangi yöne bakacak? bahtsız bir ölum.... vakitsiz bir ölum.... elveda güzelim elveda 2004-04-14 Stockholm