شمارهٔ ۱۱۵

چه بارهاست به دوش از سبوی باده فروشم که بار منت سجاده بر گرفت ز دوشم صلاح و تقوی و پرهیز و عقل و دانش و هوشم به جرعه ای تو بخر زاهدم اگر نفروشم به زلف و کاکلم ای خواجه گر سری است ببخشا که این دو سلسله را من غلام حلقه به گوشم گواه مستی و هشیاری این نه بس که تو واعظ مرا ز عربده کشتی و من هنوز خموشم چه سود پند که هر پنبه ای که ساقی مجلس گرفت از لب مینای می نهاد به گوشم امام شهر بپرداخت تن ز خرقه هستی قبای عید مرا گو بیاورند بپوشم بگو به پادشه از من کزین معامله بگذر گدایی سر کویش به سلطنت نفروشم مرا مگوی که یغما چرا خموش نشستی بگو ز ناله چه حاصل چو نشنوند خروشم