شمارهٔ ۲

نخست آغاز هر دفتر ستایش پاک یزدان را که هیچ و پوچ هستی داد این زن قحبه امکان را همی از فر خایه اسب ارواح مکرم زد رقم منشور سالاری این زن قحبه انسان را به جای آنکه ستایندش در بازار یکتایی به انبازیش پر کردند هر زن قحبه دکان را دو خرتر زاینان به زراقی و شیادی به صد زن قحبگی بستند بر خود شرع و عرفان را زهی صوفی که نتواند تمیز خلسه از اغما زهی مفتی که نشناسد ز حیدر بیک قرآن را به مسجد تاخت این زن قحبه و آن زن قحبه ی دیگر به کوی دیرو بر کردند فتوی را و فرمان را گروهی در پی آن رفت و خیلی رخ بدین آمد مسلم شد ریاست خسروان کفر و ایمان را جز ارواح مکرم کآمد از زن قحبگان خارج چه شرعی را چه عرفی را چه پیدا را چه پنهان را زن گیتی بگادند این دو خر ملا و سگ صوفی خلاف من که گاییدم هم زن این هم زن آن را پی یغمای دنیی و دین اینخر مردم همان کردند کآدم از گنه بگذشت شیطان را من و پاکیزه کیش پاک پیغمبر که با عفوش نترسم گر کشم بر خر زن گبر و مسلمان را به اطراف ار رسد سردار طوماری ازین دفتر سخن سنجان فرو شویند آن زن قحبه دیوان را