شمارهٔ ۶۵

هردم از عمر که بی شاهد و ساغر گذرد آزمودیم به یک عمر برابر گذرد آفتابی است رخت کز زنخ و ابرو و زلف همه بر سنبله و دلو و دوپیکر گذرد حال دل با سپه غمزه چه محتاج بیان فتنه پیداست بر آن رمز که لشکر گذرد گذرد چشم و دلم بر لب و روی تو چنانک تشنه بر دجله و مسکین به توانگر گذرد منم و در رهت این اشک پیاپی وآن نیز تر نگردد کف پای تو گر از سر گذرد خنجر از سینه گذشتن چو تو ضارب چه عجب عجب آن است اگر سینه ز خنجر گذرد چشم صیاد تو در چنبر زلف از پی دل شاهبازی است که بر برج کبوتر گذرد گشته دل بیخود و خواهد به رخش زد به خدای مگذارید که دیوانه بر آذر گذرد نگذرد از لب و رخسار تو یغما به مثل گر جم از جام وز آیینه سکندر گذرد