شمارهٔ ۶۶

چرخ نیلی به گل از مشک ترت غالیه سود که به گل گفت که خورشید نشاید اندود خانه ها کرد سیه حسن تو و ز تخم عمل سبز شد سنبل خط وانچه همی کشت درود دود از آتش همه رسم است که اول خیزد آتش چهر تو را خاست در آخر ز چه دود بنگر آن خط و لب و گونه که گویی یوسف یافت خاتم ز سلیمان و ز ره از داود در تو هرچ آن بود اسرار نکویی همه هست جز دهان و کمر آنهم عدمی به ز وجود شهری اندر هوس قامت و رخسار تواند تا که را بخت بلند افتد و کوکب مسعود شیخ را دیدم و گفتم مگر از عهد قدیم قدری به شده نی باز همان است که بود نشود صلح میان من و مفتی به خدای تا خلافست در اطوار مسلمان و یهود نه مکافات فلک داد و نه پاداش زمین آه از سینه گرم و مژه خون آلود نظم یغما همه مدح می و ذم صلحاست وقت او خوش چو به از طاعت لعنست و درود