شمارهٔ ۸۰

تا به خاطر مژه و ابروی توام بر گذرد همه در دیده و دل دشنه و خنجر گذرد هر که دید آن لب نوشین و دل سنگین گفت آب خضر است که بر سد سکندر گذرد چشم و مژگانش نگه کن که همی پنداری شهسواری است که بر قلب دو لشکر گذرد حسن مردانه ات ار بر شکند طرف کلاه شاهد مصر ز بازار به معجر گذرد آفتابش می و برجش خم و چرخش ساقی ای خوش آن عمر که در گردش ساغر گذرد در ره توسنش ار گرد بر آید زجهان مشت خاکی است که در موکب صرصر گذرد خط و کاکل بنما ای همه شاهانت گدا تا گدا از نمد و شاه ز افسر گذرد عدل شد جور رخ و زلف تو کاین فتنه عام ماجرایی است که بر مسلم وکافر گذرد خم به ابروی کمان ناورد آن مه ز غرور تیر آهم چه تفاوت که ز اختر گذرد مژه از اشک جدا زان لب و دندان یغما نگسلد رابطه تا رشته به گوهر گذرد