İmkânsız Tezat
Y
0
Altın Yaprak
yeniden ayağa kalktı,
öfkesinde kabardı
ödün verdiği havası
sıradağların.
ufukları okşadı,
yelesine dokundu
yemyeşil saçlarına
bozkırların.
yol alan ırmak gibi
gri sislere büründü
yatay çizgileri
vadilerin.
ışığı yakan güneşi
yıllar yılı düşünceli
gölgesine gizledi
ağaçların.
gözleri dolmuştu...
büyüsünden kopmuştu
insan sevgisinin.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş