Yaşamın İbresi

figanı düşerken sararmış yaprakların, çelikten örülmüş ağaçlarından kasvetli rüzgara kokuyordu, küçüklüğüme dokunuyordu yaşamın ibresi babamın gözünde, " çocuk değilsin sen - diyordu çocukluğumda bile. doğalmış meğer yıllar geçti, babam bana - " sen büyüdün..." asla demedi ! ben şimdi bilgeli gibi sanki yeni doğan, erken doğduğumu sandığım zaman zaman kavgaların peşinde, savaşıyorum mimarisiyle çocuk ve orta yaşlılığımın beyaz kağıt üzerinde, akıntıya veriyorum ağzımdan düşen kelimeleri, boyun eğmeden kıyasıya yarışıyorum kızıl korlar üzerinde kaçarken pusudan, yaşayan bir ölüden ziyade, yaşlanmış çocuk olma korkusundan.