Savaşlar ve Çocuklar

Kurşunlanmış serçeler düşüyor toprağa Kanatları kanatılmış Bir ana ağlamakta Kızıl kıyamettir gözleri Yutulmuş acıların yalnız sessizliğidir onda kalan Yitirilmiş, söndürülmüş yıldızlar Sönmüş bir mum eriyikliğinde Bir serçenin kanatılmış kanatlarında çırpınan düşler Bombalar yağıyor mor bir yağmur ıslaklığında Ve taş kesilmiş karanlık Yuvarlanırken sokaklarda düşen, sıska bacaklar yorgun Sevinç umutları biriktiren yürekler Üşümez Bir serçenin kanatılan kanatları altında ezilmiş düşler Yalnız ve karşılıksız bir sevda yakmadı yüreklerini Henüz sevişmediler yeniyetme bakışları ürkek Ergenlik tadındaydı gülüşleri Sıkılmadı aynada daha sivilceleri Sıcak somun taşımadılar annelerinin sofralarına Ve çözemediler daha bombaların fiziksel formülünü Çocuklar Dünyanın çocukları Dünyanın umutları, öldürülüyor tanrının çocukları Her sabah bir yerinden vurulan düşlerine Şimdi ölümün gölgesi vuruyor Vuruyor savaş Tanrıların gölgesinde çocukları.