Bir Adam

Her sabah o saatte O durakta beklerdi Aylardır aynı hırka Aynı montu giyerdi Güldüğünü kimse Konuştuğunu kimse, Gökyüzüne bakıp çekmediği bir günü Kimse görmemişti. Ben görmüştüm onu ilk O kayada ağlarken Önünde bir şişe buzbağ Elinde tabakası Herkes korkardı ondan İmse bilmezdi ne iş yaptığını Anarşist diyen vardı. Terörist diyen vardı. Bakımsız sakalları Bakımsız saçlarına, Ve hüzünleri Yüzündeki kırışıklıklara karışmıştı. Yanına gittim. Kaçırdı gözlerini Başını öne eğdi. Merhaba dedim, Dudakları titredi, Merhaba diyemedi. Subaymış üç yıl önce Kahraman komandoymuş. Eşini, çoçuğunu, Kalleş PKK vurmuş. Dağları mesken tutmuş, İntikamı kor olmuş. Sonunda bacakları Vatana feda olmuş. Gözlerim doldu, Bakamadım yüzüne. Sustuk ikimiz de. Düşündü, Düşündüm. Ağladı Ağladım. Onun koca derdini Yalnızca ben anladım Bedeni değil İşi yarım kalmıştı. Vatana veremediği Kendi canı kalmıştı. Onunla ilk ben konuştum, O ilk benle konuştu. O ne bir anarşistti Ne de hain terörist. O plastik bacaklı Teröristten alacaklı, Çelik kalbi yaralı, Bir kahraman askerdi