Kaldırıp Attım

Kaldırıp attım bütün senli düşlerimi. Ne zaman doğacağını bilmediğim, bir sabah vakti güneşe sereceğim. Bir sonbahar günü, açılacak güllerin hazana değmiş yapraklarıyla süsleyeceğim. Yüzünün resminin izlerini, kırık aynalardan seyredeceğim, Baharları beklemeyeceğim, içinde sen olmadıkça, Temmuz sıcağı gibi yakan hasretinin, yüreğimi kavurmasına izin vermeyeceğim, Beklemeyeceğim çiçeklerin rengârenk çizgilerle açmasını, Dinlemeyeceğim bir gülistanda güllere serenat yapan bülbülün aşk şarkılarını. Sildim rüyalarımın senli her karesini. Bir yabancı gibi, namahrem bakışlarım değmeyecek gül yüzüne. Kaldırıp attım senli hatıralarımı. Yaşanmışlıkların özlemi, seni getirmeyecek bir daha biliyorum Yüreğime kazıdığım hasretinin izleri çıkmayacak bir anda, Bir gül gibi dikerken seni, sonsuzluk bahçesine, Gözyaşlarımı katık edip, hatıralarımla suladım, Kefenledim bütün hayallerimi, içinde ne kadar sen varsa, Şimdi bir meçhul yolcu gibi kaldım, gideceği adresi belli olmayan, Yol yabancı, adres yabancı, herkes yabancı, ben bile bana yabancı, Senin olduğun her yeri sildim, sensizim şimdi yüreksizim, Kanat çırpmasın kuşlar, sana selam getiremezse rüzgâr, esmesin, Gözünün değdiği bütün yıldızları topladım gökyüzünden. Bir daha kaldırmadım başımı, silinmemişse bakışların hala, Öksüzlüğüm oturur yüreğimin en derin yerine. Artık buğulu camlardaki kalp içinde olmayacak ismin, ismimiz, Biliyorsun, benim her halimde sen vardın, Kırılmış bütün umutlarımı, düşlerimi, hayallerimi, yüreğimi Ve şimdi senli neyim varsa hepsini kaldırıp atıyorum. Kan çanağı gözlerimden düşen her bir damlayla, içimden seni akıtıyorum?