Cehennem Davulları

Aklın ücra bir mezrasından, Ayak sesleri geliyordu. Git gide uzaklaşan Şahane bir ritimle. Aklın; aşırı uç konseyi İhtilal yapalı, orta akla Bayağı olduydu sanırsam Bir de hakikat bu; böyle gördük Biz babamlardan. Vakti doldu muydu Tamamdır gerisi Gelir ihtilal Orta boylu akıl sussun artık Bir kenarda Aslında değil, kıyamet zamanı Her gövde misafirim En soylusundan en arsızına Bilirler değil daha kıyamet O zaman bu mahşer ne ola ki? Ben biliyorum aslında O ücra mezrada olanı Diyecek oluyor orta boylu Akıl, ama Sen anlamazsın yaftasını Yemiş bir kere gayri Susuyor Ama davul da iyiden iyiye Çalıyor hani! Çocuk akıl Neredeyse ağlayacak Burnunu çekiyor Gövdenin ve aklın sakinleri Böyle buhran görmemiş Yemin ediyorlar; billahi! Bilgiç akıl köşede Yahu ne bu hal Sus pus etmiş bu ses seni Ey anlatan, hep bilen Gözlüklü akıl, gülerim Bu gün sana, Anca bu gelir elimden. Söylenen; yaşlı akıl O da ihtilal İçin sıra mı bekliyor ne? Cehennem davulu çalıyor Yer gök bir karışta Öyle daraldı Zaman da kendini şaştı... Yarım saat eskide, Dondu kaldı. Kalp, akıldan küs Her yaşam misafirim Bir yana kaçıştığında Parçalanan her parçam Acıyla bağrıştığında Anlamıştım Geçmişin karanlık gölgesi Bu beden yaşadıkça Kahverengi Aylin’in Her adımda Gözden kaybolan Saçını Giderek Belirsizleşen Endamını Bana duyuracak... Cehennem davulları çalıyor Demek ki; Aylin; ... gidiyor...