Boşluk

Kişi; bir mısra değil ki Veya boş bir demiryolu Ne de terkedilmiş bir kent O, tan kızıllığına sıkışmıştır Olsa olsa... Ben, sen; acıya çalınmış bir nefes Ne bir kalp, hüzün çarpmış devirmiş Ne de şah sıkıntısı Ölürüm diye Olsa olsa, biz; Ben veya kişi Bitki olurduk, tomurcuk tomurcuk... Sen, onlar; tedavülden kalkmış Bozuk dövizler gibi Deli saçması bir bütçede Değiliz aslında, olsa olsa Sen, kişi; boşluğa asılı Manasız bir salıncakta Ölürdünüz; salına salına... Olaylar getirdi beni buraya Ne olduğunu anlamadan Ne olduğunu anlayamadığım Yazılar çizildi ekranıma Kişi yazı değil ki İçi böyle boş olsun Olsa olsa... Olmaya çalışan bir elma Olmalıydı Güneşle; karıla karıla... Dedim ya ötekiler Hurda araba yığınıydılar sanki Metaruhun şehveti, eskitmiş Kenara atmıştı ötekileri Öteki kişi makine değildi ki Yürüsün; dişlileri kıvrıla kıvrıla... Bu toprak ve su toplamı Ürediğimiz, yediğimiz ve içtiğimiz Ve umut bağladığımız; tüm bunlara Küfrettiğimizse yalnızlık Mahrumdur ya o, tüm bunlardan. Toprak ve su toplamı, yerküre; Hep aslına sadıktı, biz İnanmadık. Ateşti o ve öylece kaldı Akkor bir felsefeydi aslı Hepimizi yaktı, sezemedik Anlamak; gerçek değil ki Yüreğe yürüsün Tüm damarlarımızdan Dolana dolana... Ve boşluk Bu toprak ve su toplamının Yüreği gibi yakarken bizi Tanrı bizden sakındı suyunu Çığlımız; boşlukta, eridi Biz, Susa susa