Kara

Her cümle karayla başladığı gün ve kara gözlerin dönmeyene dek sabaha o gün tüm anıların bıkkınlığında, gecenin kırılganlığını ben alacağım yılgın omuzlarından. Öyle sindirdin ki içine kardan adamları ve öyle soğuk oldun ki kutsal yaz gecelerinde çiğler çekindi bizden, konmadı bir daha kuruyan, utangaç dallarımıza sebepsiz, kuruttuk değil mi doğamayan yeşili... Her cümle karayla başladığında ve sen bir yanda ağladığında, artık kediler tırmanmayacak kızıl yapraklı otlar bitmeyecek bu toprakta ve sen kalacaksın çölde susuz, bir ölüm gibi... Öyle kusup giderken yüreğini; yalnız bulutlara, Sonbahar ağlar mı sandın, arkanda sen, ben, kara... İçinden çıkılmaz birkaç cümle vardı içinde Sendeki çöl tozlarından, bendeki buzullardan Üzerimizi örten bu sarı yapraklardan; ben sorumluyum. Şu sonbaharı, ben çağırdım Gel gel diye tozu,tozanı, Ben çağırdım; Seni...