Yaşamadan Yaşlanan Adam

Deli kanlı çağlarda 21 yaşındayım güneşin son bulan karanlığında, yanlızlığın verdiği cesaretle anlattım derdimi, yanlızlığıma ve kendime. Kimseler duysun istemedim kimseler bilsin istemedim Yüreğimde kanayan yarayı kimselere hissettirmedim. Andıkca sızladım , anlattıkca ağladım. yinede kimseye söylemedim , söyleyemedim. Kendi göz yaşımı kendim sildiğimde anladım hayatı sonra çaresizce gökyüzüne dikip gözlerimi, elimle göğsümdeki sızıyı sıvazladım. Yılmadım, yıkılmadım bazende yoruldum sandım, usandım aldırmadım. Üstüme üstüme gelen hayatın, bende üstüne üstüne gittim. kaçmadım. hayatta herşeyi anladım ama, birtek insanları anlayamadım. Sessizliğe vurdum korkaklığımı, sensizliğe vurdum ahmaklığımı. Yaşamamış olmayı düşledim, yaşıyorken hayatı. Boy vermeden can vereyim dedim 15-16 yaşları çocukluğumun içindeki , ihtiyar telaşları. Ve yeniden siyah görmek istedim, gökyüzü kadar ulaşılmaz ve uzak olan hayellerimi, yeryüzü kadar, kaçınılmaz ve yakın zannetmekle ağartığım saçları. Delikanlı çağlarda 21 yaşınayım. yanlız bağlamam var derdimi anlattığım ve bugün azrailin adının altına yazacağım adımı biliyorum yanlız o kurtaracak, yanlızlıkla yaşamadan, yaşlanan bu adamı...