Hiç...

Sen hiç kendin için ağladın mı? gözyaşlarının raks edişini seyrettin mi yüzünde, Söndürdün mü hiç bütün ışıklarını dünyanın; esmer duvarlarla paylaştın mı hiç yalnızlığını; küstün mü hiç kaderine; ortak etmediğin oldu mu hiç kimseyi kederine ilmik ilmik gözyaşların düğümlendi mi hiç gözlerine? Yutkunmakta zorlanırken hiç hıçkırık tuttu mu seni, ay ışığında gölgenle köşe kapmaca oynadın mı ıssız sokaklarda, ve her defasında yenildin mi hiç kendi gölgene... yıldızları saymaya kalkıştığın oldu mu hiç? sayarken şaşırdığın ve yeniden dönüp başa tekrar tekrar saymak zorunda bırakıldığın... yağmurlar altında susuz kaldın mı hiç? başını kaldırıp gökyüzüne ağzını açıp yağmur damlalarını yakalamaya çalıştın mı? biliyorum şimdi sana bunlar delilik gibi gelecek ama sen hiç seni benim kadar sevdin mi? Kendin için ağlamadıysan da ben senin için çok ağladım; tekrar tekrar saydım yıldızları bıkmadım; seni sevmekten yorulmadım, her yağmur damlasında ıslak taşlara düşen her gölgede, ay ışığının bile uğramadığı köşelerde biraz daha çok sevdim seni...