Günceden Kanpanış

Kapandı günce Kapandı kuyu Şiir sona bağlandı Gözlerinin ışığına sunamadığım kelimeler Zarifçe sırra kadem bastılar Anlayabildim gidişlerini Bir kalemin boynuna asılmakla Bir kalenin burçlarına çıkmak ayrı şeylerdi Saygıyla eğiliyorum önünde Koca Hünkârın Düşman değilim Pişmanlık yok askerlerimde Ölmedim, öldürmedim Elinde kılıç tutan bir günü İkiye böldüm de Ona güneşi Günceye geceyi, Ganimet bildim. Hep iştihadayım O surlarda göz bağım Bir ışık sızarsa rahlenin ortasından Kaybetmeye aldırmam Açılan gönüllü kapılardan Kim geçer bilmem de Koca bir derviş gibi Şiirsiz ellerime Dualar ısmarlarım. Ey büyük hünkâr Aşkın orucudur kapanan günce Soframda bir lokma yok, olsun Sen gül büyüt yüzünde Bir tenha bulurum da Bayram olur O zaman. Kapan günce…üç parelik bir aşkla Aşk! Aşk! Aşk!