Yoluma Düşen Ayrılık

Leylası gözlerin yoluma düştü bir sabah Seni sorduğum rüzgârın peşinde. Deli kırmızı aşkınla yanan bir mecnunum. Tütüp, savrulan yalnızlığın karasındayken Kopası sensizlik silinmez bağrımdan. Solar mı hiç aşkına yeşeren kör geceler! Ansızın takılan yollar hasretine susar. Değdi de yokluğun çöl olası zamana, Işıksızım, ekmeksizim, sensizim. Kapanmayan bu yaram, Ölümü çeker, Alev alev kimsesizliğim. Tut şu eğilmiş benliğimden Açılsın gurbette kanayan yaram. Sarardı, eskidi, ömrüm Toz duman, dönülmeyesi ayrılığında. Sözüm kurudu, Diyemedim dilimde Ve şu bitmeyen, dinmeyen Dermansız aşkın kıyısında. Ufak aşk kırıntıları kaldı Benimle gurbetten kopup gelen. Uzamaz artık dalım, Beni yeşerten Leyla'mın yokluğu. Orda takılı kalacak içi küflü Şiirler kokacak seni andığım zamanda. Kimse dönmesin arkasından Kimse görmesin yandığımdan, Buruşmuş, adı hasret yazan mektuptan. Sende ağla, şiirler ağlıyor gün eskirken Beni hep son mısrana yaz, Ben sen olayım da son kez yanayım. (Bakü Yazıları)