شمارهٔ ۱۴۴

تا که در ساغر شراب صاف بی غش کرده ایم بر سر غم خاک از آن آب چو آتش کرده ایم قدر ما در می کشی می خوارگان دانند و بس چون به عمری خدمت رندان می کش کرده ایم سعی و کوشش چون اثر در سرنوشت ما نداشت بی جهت ما خاطر خود را مشوش کرده ایم نقش های پرده دل تا که گردد آشکار چهره را با خامه مژگان منقش کرده ایم چشم ما چون آسمان پروین فشان دانی چراست بس که دیشب یاد آن بی مهر مهوش کرده ایم دست ما و شانه هرگز عقده از دل وا نکرد گرچه با زلف تو یک عمری کشاکش کرده ایم فرخی چون زندگانی نیست غیر از درد و غم ما دل خود را به مرگ ناگهان خوش کرده ایم