شمارهٔ ۱۴۴
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
جوش ذوقم خوش نشین کشور میخانه ام
موج فیضم خانه زاد ساغر و پیمانه ام
می زنم لاف شکیبایی و از طوفان اشک
موجهء گرداب را ماند مصیبت خانه ام
باز در دارالشفای تب گدایی می کنم
کز مسیح آنجا فغان خیزد که من دیوانه ام
دزدم از جیب صبا خاکستر منصور را
تا مگر طوری شود زین نور ایمن خانه ام
تیره روزیهای طالع بین که از بس بی کسم
هر شب افروزد چراغی باد در کاشانه ام
هیچ گه جغدی صلای کلبه خویشم نزد
روزگاری شد که سرگردان این ویرانه ام
بیخودم نی ازگل آگاهم فصیحی نه ز شمع
این قدر دانم که گه بلبل گهی پروانه ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş