İn/sandık Biz.

I evrende asılı k/alan minicik bir noktaydık biz doğarken yalnızdık kızgın döl yatağından kopan imkansızlardık milyonlarca yıl sürdü izafi z/anlarımız yeşerttik coğrafyayı afacan sevgimizle toprak gibi masumiyet kokardık önce büyüdük küçülürken ihtiraslar silsilesinde tanrının bohem yalnızlıklarla kundakladığı canlardık miraçla intihar arasında kalan çocuklardık II in/sandık biz c/an yanığı bir ormandık bulutlar sere serpe bereketi yağardı ne savaş ne giyotin ne de kuraklık vardı Habil'in kanında ölüm kine bulanmamıştı fırtına öncesi bir sessizliğin ilk vaveylasıydık önce kan petrol ve gözyaşı kökümüze bulaştı emperyalist kundakçılar d/alımıza sırnaştı külümüzden umut tüten koskoca bir t/alandık III yangınlardan sevileri damıtılmış aşktık biz tatlı bir tebessüme uyanan sabahın kollarındaydık ne gece ne karanlık ne de bulutlar vardı ultra viyola bir ilişkinin son kavruklarıydık dalgalar kıyımıza huşu ile çarpardı önce güneş b/attı göz bebeklerinin maviliğinden veda sözcükleri dev bir dalgaydı yürekteki l/imanlar tarumar oldu birden ölüm kokan kapkara bir yalnızlığa a/bandık s/üzülen zamanlardan