Dinmemiştir Aşk

I Dinmemiştir aşk; yine de dalgındır elleri aşkın ve sıcaktır bir yurt kadar... Bir de burada uçurum kokar kadınlar. Susarlar…Geceler boyu susarlar. Yorgun tenleri terli avuçlarla; kırık bir dal mı, yağma bir bahçe mi ömrümüz? II Yağmur dinmiştir de bilinir dinmemiştir korku. Hava çığlık ve tükürük kokmaktadır. Bir de geçip gidince atlar ve şarkılar; geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam... Bütün suları bıçaklanmış, rengine rehnedilmiş bir akşam; unutmuş sevişmeyi, sebebini ve kendini, bir akşam... Ben de bütün kıyıları kurşunlanmış bir aşksam, ses de ölmüştür artık. Geriye kalan kendisi kokmaktadır; ve şubat ayaz, çığlık uçurum kokmaktadır… III Çünkü sevda da bir ayaz- sa artık bütün gülüşler tutukludur... /Bu yüzden gökyüzündeki son ıslak bulutu da biz çözeceğiz. Ama daha çok tüfek ve daha çok aşk gerek…/ Aşk gerek! Çünkü önce aşk, sonra göç başlar. Göç başlar burada: s v u u a k a a r l r ş l r ! Geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam...