Kırıp Geçen Güne Şiir

konuşuyorum kendime artanını al dar odalara sığıyorum geniş yürekle ve karmaşık yaşıyorum,uzun yol biletleri buruşuyor ceplerimde ağrıdıkça ağrılı dağlar gibi yetiyorum kendime... yetiyorum kendime, artanı yok artanı ışığına gölge düşmüş gülüşe artanı üçüncü sınıf bir otel lobisinde öksürük seslerine ve dişleri sapsarı bir kadınla her gece çirkin merdivenlerden kirli nevresimlere.. bir de her ışığa savrulup gökyüzünün altından yolların üstünden geçiyorsam, yine de birşeyler kalıyorsa günün serinliğine şairim, kabarık yanıtıyım hayatın,bir şeylere çok ölüp çok ölüp duruyorum; bir de günleri ve ellerimi kilitleyip örtüyorlar üstüme... /konuşuyorum işte artanını al susuyorsun... susuyorsun artanını ver artık!/