Nihavent Makamı

nereye gitsem gittiğim benim değil keder çerçeveliyorum şuramda sonra bir beşiktaş vapuru denize atıyor esmerliğimi kuşlar uzaktır sonra yorgunluktur bulvarlar yine de nihavent makamında nereye ölsem öldüğüm benim değil bu panjurlar, bu yollar, iskeleler artanım böyle ölüme eksildikçe her sabah ruhsatsız namlularda tetikler benim değil... * sonra imansız, imlasız bir aşkla o kadın dürtüyor beni uykuda: “sevgimden ve kendimden korkuyorum sarıl bana...sarıl bana...” ve hep erken salıyorum onu sabahın bozgununa kuşlar uzaktır sonra yorgunluktur bulvarlar yine de nihavent makamında... * yansam...yansam yandığım benim mi? artık bir külüm belki o yıkımlardan ve kalan dağınık, sevgisiz yataklardan yaslıyım, bozgunum, uykusuzum da gel iki cehennem olalım günlerin yangınına ter düşürüp yataklara kuşlar...kuşlar uzaktır sonra yorgunluktur bulvarlar yine de nihavent makamında...