Artık gidişini seyretmiyorum

Artık gidişini seyretmiyorum Nihavent makamı şarkılarım var. Gerekmez lûtfunu arzetmiyorum Yolun açık olsun sonuna kadar. Beceremesem de sensiz olmayı Gururun önünde duramıyorum Göze alsam bile her gün solmayı Aklımı başıma kuramıyorum. Ne yanan ışıklarım olacak sabaha kadar Ne de yollarına bakacak bir çift göz Biraz daha canım acıyacak belli Belki de alışacağım ihtimali en düşük sensizliğe Ya da ne bileyim Üstümü geceler örtecek Yıkamaya erineceğim gömleğimi Çoraplarımı çıkartmadan uyuyacağım Yetmeyecek yine de Her suşusuma bin mana yüklenecek Artık gidişini seyretmeyeceğim. Durağını sildim gönül hanemden Bir daha gelirsen yol bulamasın Umudu çıkartım virân pâyemden Visâlin boynuma kol dolamasın. Biraz daha zaman yarama düşen Benim de gönlümde yeşerir bahar. Hepsi de hataydı bardaktan taşan Pes ettim olmadı buraya kadar. Ne bakışları sana çakılı bir hayalim olacak Ne saf tutmuş bekleyişlerde kıyamım Bir kaç gün daha çok sigara içerim Bir kaç gece daha sürer erken uyuma çabalarım Başımı gömdüğüm yastığa kızarım gizliden gizliye Ya da gecenin bir yarısı telefon sesine uyanırım Ne aryandır uyandığım nede cevapsız bir çağrı Sesiz duvarlara fırlatmak gelir İç sesime çığlık düşer Ya annem ararsa ? Bir yerden başlamaktı aslında korktuğum Bütün direnişlerin odak noktası O yer burası ki ! sesli sayıklamarın Aheste kokunu da sevdim Artık gidişini seyretmiyorum.