Pervarili Bulutlar

tenini sınar bir ustura.ince ince iner kan bir tren sisleri yara yara geceyi çizer raylara bir adam, kapılmış da pervarili bir buluta gider kendi kendine kendi kentine adamı orada unutmuşlar üşütürken ömrümüz rengini paslı yalnızlıklarda kime baksam yanlış hayatlarda hep alabora sana baksam bir malatya kayısısı gibi unutulmuş dalında her vagon bir trene kapılmak rüyasında vagonları orada unutmuşlar her sevda yanılgıda.her menzil ıskarta herkes bir yer açmış kendi uçurumuna yaşanır mı böyle şekilsiz, böyle kimsesiz, sessiz böyle limansız, böyle imlasız, yarsız sevgiyi sularda unutmuşlar biz yenildik...daha çok yenecekler mağlup olmak artık soyluluğumuz pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler böyle pusatsız, böyle şarkısız, sazsız beni burada unutmuşlar acımamışlar...hiç acımamışlar! ne bulut bırakmışlar ne çocuk ne bahar bırakmışlar nede yolculuk bunu bildikçe üstlendim cinnetimi zulmü yurdumda unutmuşlar sen şimdi buruşmuş ayrılıklarda şimdi lime lime yoksulluklarda kalbindeki güllerin tozunu alıyorsun sen başın dimdik geçerken acılardan sabrın dağlarını parçalıyorsun seni orada unutmuşlar bizi ter içinde bırakan ayrılıklarda, bizi düzenbaz şarkılarda bizi günlerin çökmüş avurtlarında, sökülmüş uykularda trenler sisleri yara yara geceyi çizerken raylara ilkyazların kapısında bizi kar boranlarda unutmuşlar...unutmuşlar böyle limansız, böyle imlasız, yarsız böyle allahsız, böyle şarkısız, sazsız seni orada...beni burada öyle hasret bir dokunuşa unutmuşlar...unutmuşlar bu şehirlerin rezil uğultusunda biz yenildik...daha çok yenecekler mağlup olmak artık soyluluğumuz pervarili bulutlar bilmeyecekler pervarili bulutlar bilmeyecekler