Hayat Defteri

Artık sayfalardan toplanmış bir hayat defteri Benim hayatım bu işte Bilmiyorum neden böyle Ama mecburiyetten yaşıyorum Bir gün sonra karşıma ne çıkar bilmiyorum Hayatımdaki en zor günler bu günler olsa gerek Acılar, haksızlıklar, kısa süren mutluluklar, telaşlar, karmaşık duygular Bunların hepsi vardiyeli çalışıyorlar ruhumda Sıra hangisine geldiyse Bedenim bir boşlukta Ruhum ise onun esiri oluyor Hayat böyle devam edip gidiyor Upuzun bir yol devam edip gidiyor Yolda giderken kıyıda köşede kalmış Yeni bir hayat bulsam diyorum kendi kendime Hem de en acele şekilde Ne kimsenin beni tanıyacağı Ne de benim kimseyi tanıyacağım bir hayat mümkünse Her gün ayrı bir hüzün tadı yüreğimde Acılarımı yakardım gecelerde Yenilerinin çıkacağını bile bile Yaşıyorum yarın ne olacak bilmeden Ne olabilir ki en kötü ihtimalle Elbet bir gün bitecek hayat defterim Tıpkı bir ölü gibi yaşadım Yüzümde içimdeki acıların resmi Etrafımda sevmek zorunda olduğu için seven insanlar Yolumu karanlığa iten zorluklar var Başı olmayan sonlar Yalnız bırakan kalabalıklar İçimde sönmeyen yangınlar Ömrümdeki başlıca hatıralar bunlar Geride kalanlar ise koca bir hiç Hayat defteri ne zaman biter bilmiyorum Belli ki dert ne zaman biterse o zaman Kendimi bir yalnızlık şarkısı gibi hissediyorum Hayatında hiç yalnız kalmayanların anlamadan sözlerini dinlediği bir şarkı Kim bilir yalnızlık belki benim suçum Ama sanki sonu olmayan bir uçurum Hayat defterinin her sayfasına Son sayfammış gibi imza atıp ismimi yazacağım Hayatın kendisinin her gününü de Son günümmüş gibi yaşayıp mutluluğu kalbime kazıyacağım... Ne olursa olsun mutlu olmaya çalışacağım...