Sen

Sen; İnceden esen meltem, Yüzüm gözüm kavrulmuş bir yaz gecesi. Damla damla yağmur yalnızlığında Biraz ıslak biraz aşk sorgusu Avuçlarında yanar ellerim Saçlarında toprak kokusu Sen; Kalınca bir hayatın önsözü Bırakıp gittiğin gibi Biraz hüzün biraz tebessüm Hâlâ yanaklarımda ellerim Kapı aralıklarında beklemekte Her ayak sesini sana benzetmekteyim Sen; Kan gövde bir savaş içimde Gitmeye yol yok bir sürü yalan içinde Biraz yalnız biraz sensiz Göç bunun adı Bir sürü gözyaşı kalanlarda Sen bilmezsin gidenlerdensin Sen; Her limanda mutlaka bir şey hatırlatan Hâlbuki gitmiştin Fırtına kadar keskin, resimler kadar yalnız Ellerim bıkmış vedalardan Mavi bir iklime zıt kovalamaktayım okyanusları Mercanlar süzülür boynundan Ellerinde hapis yatmaya razı denizyıldızları Sen; Her tatlı masalda başrol Damarları çatlamak üzere kıskançlıktan figüranların Upuzun zifiri karanlıkta bir yol Cadılar pusu kurmuş Biraz çirkin biraz suratsız Lâkin kötülerin sonu bir varmış bir yokmuş Sen; En içten bir dilek bir nefes Gardiyansız koğuş halinde tüm şehir Sensiz her akrep yelkovan arası bir kafes Vuslatın anlamı kayıp türkülerde Biraz yanık biraz zehir Artık sevgililer yalancı öpüşmelerde Ve Sen; Ancak ve ancak yürekten hissedilen İnceden esen meltem İstanbul’a âşık bir adamın içinde akan yaşı Sonbaharda hâlâ kurumamış bir gülle akla gelen Sen... Esen... Meltem...