Son

Yine ben gidiyorum yine sen bakıyorsun Susmak yeterince yalnızlık sancısı Kalbim kan toplamış Ve çukurda bütün bir yaşanmışlık acıları Hiç gece görmemişti güneşi Yine sen bakmıyorsun Yine gözüm arkada Tazyikli denizler geçiyor İstanbul’dan Ben susuzluktan ölüyorum Yine sen bilmiyorsun Ellerime kumlar yapışıyor Unutmayı öğreniyorum en baştan Gözlerin geçiyor Üsküdar’dan Yine sen bakmıyorsun Yine ben ağlıyorum Trenler koşturuyor beynimin içinden Sirkeci garı yalnızlığımı topluyor Boş vagonlarda seni arıyorum Sirenler çalıyor korkuyorum seni özlerken Gözlerime tükürüyor birkaç sonbahar ayı Yine sen üşüyorsun Yine ben aklından geçerken Masum bir ölünün dudakları kadar mor Bir güneş batışı Üstlerinden sevda damlıyor yıldızların Altlarından kor Yine sen içimde ateş Yine ben yangın Sevmelerimde susmak var Yine sen cezam yine ben hükümlü...