Çocukluk

Sen, bir akşamın kızıl karanlığının son örtüsü, Ve ben o aralıkta kalan bir yaşamın yitik öyküsü.. Akşamlar alabildiğine yalnız, Üzerinde karbondioksitten bir tabaka, Son nefesinde bile sıcak solumayan bir yürek, Düşünceler arasında bir yolculuk Masum bir çocuk yüzü Utangaç ve sıkılgan, Köprü altından sızan suyun Rutubet ve yalnızlık kokusu Çıplak ayaklarımda toplanan ince bir nasır, Ve onun apansız acısı.. Ben daha 14 yaşındayken askıya astım çocukluğu, Trafik lambalarında bekleyen bir öykü, Hep kırmızı ışığı beklerdi gözüm, Kırmızıya bağlıydı hayatım, Ve ev diye bildiğimiz o terkedilişmiş bir yerde Yıkılma korkusuyla burun buruna yaşıyordum Ama hiçbir şey yıkılan gururum kadar koymuyordu.. Ve kaldırımları sayıyordum gıcırdayan merdivenlere parmak uclarıyla basarak. Üzerinden gecen sarhoşlara gülüp halimi düşünüyordum.. Ve aynaya baktığımda, yavaş yavaş yaşlandığımı görüyordum.. Biliyor musun, seyrek de olsa beyazlarım var artık..