Çocukluğumu Gömdüm

bir bardak hayat içişi peşine düştüğümüz uzaklıklar kargacık şiir defterinin dibine düşülmüş not ve kuru menekşe yaprağı karanfil çocuklar dizilir dar sokakların kuytularında adım attıkça düşürdüğümüz unutulmuşlar ayaklarımızda toz kalmış birahanenin birinden bir yudum alıp bıraktığımız ayaklanışlar teğellenmiş kaneviçeler örülü çocukluğumuz güveler sofrasının tatsız yemişi başımızı eğip öpemeden geçtiğimiz o kızlar oyalar dünyasının sararmış gülleri kömür tozunda dağıldı minik arkadaşlarımız ne büyük bir dünyaydı paylaştığımız oysa ne kocaman oynadığımız elim sende saklambaç ve birdirbirler sokak aralarının üşümüş kış akşamında evlerine dağıldı kedileri kovalamıştık mahalle aralarında sonra çocukluğumuzu kesti demir işlemeli tren yolu belediye otobüsleri taşıdı uyku mahmuru düşlerimizi okul müdürü geçirdi düşlerimize sığmayan lüzumsuz kurallar giysisini öğretmen tutup kulaklarından haylazlığımızın öldürdü sonra bahçeye gömdü sınırsızlığımızı köpekler eşeledi ama tek kemik bile bulamadı ölesiye tekmelediğimiz uyduruk toplar çocukluk bahçemizde kanser ve yoksulluğa yakalandı çocukluğumu o harap bostana arabanın ezdiği köpeğimin yanına gömdüm. cinayeti ben gördüm