Bahçıvan Ve Gül...

Seher vakti düşüyor kalbime intizarın. Tükenirken zamanım, bıraktığın yerdeyim. Gözlerimden yüzüme düşer de ahûzarım. Avuçlarımda hüzün, bir ince kederdeyim… İçimde yankılanır hüznü siyah gecenin. Bahçıvanlar gönlümde her sabah seni budar. Sen en güzel gülüydün bu güzide bahçenin. Yoksun, feryat ederim en az bülbüller kadar… Hülya tatlı bir andır, gerçek hayale perde. Bildiğim her gerçeğin yüreğinde sen varsın. Ben can verip solarken seni gördüğüm yerde. Sen bülbülün sesinde feryadımı duyarsın… Aşk düşerken her gece bahçıvanın kalbine, Yüreğimde bir isyan kıvılcımı çakılır. Bahçıvan sen ekerken sevdasının kabrine, O an kederli yüzüm, gözlerine takılır… Gönlümü terk ederken bir nefes arasında, Bülbülün sedasına yine efkârın düşer. Ben seni anıyorken bir sevda yarasında, Güllerin hayalini nasırlı bir el böler… Gözlerimde bir saray kuruyorken dolunay, Bölünür mutluluğum gerçeğin perdesinde. Kabul et kırmızı gül, canımı cananın say. Her seher beni dinle bülbülün bestesinde… Vakit sabaha doğru yol alırken bu gece. Hülyaların yerini yine korkular alır. Yaz biter, güzün gelir bu efsunlu bahçeye. Bahçıvandan geriye yalnız bir makas kalır. Unuturum her şeyi, yüreğim nasır tutar. Kızıl bir renk yayılır bembeyaz yapraklara. Her seherde bir diken dertli gönlüme batar. Rengini ben veririm kırmızı goncalara