Çiçeklerim

özletiyor seni bana bu tüylü kuşlar, pencereme değerken sesleri gagalarında senden gelme eski haberleri.... fotoğraflarda hasret çektiklerim var siyah ve beyaz , tatlı sevdalım gülümseyen büyük burunlu,elmacık kemikli tükeniyorum görmesen de olur yaşamımı sana kurguladım haberin yok biliyorum tek gerçek sevenimsin o yüzden burdayım gitsene... işte zoraki çıktım nehrinizden ıslak saman ayaklarımla , ağır kurşun su, toprağa değerken etim , et olmuşluğunu anımsayıp sızlandı az biraz... tutunabileceği bir dudak aradı... sen misin? yüreğini sevdiğinde bırakan ey kürdün kızı karmaşık gecelerimin raksı suyun dışında kaldım hep ıslanmaya korktum , belki de uzak kaldığın için koynumda tenin hepsi senden sen gibi kokarken, çiçeklerim esmer bir lekesin suyun dışında kalan beyazım hala anne korkma kaygılanma.... rüzgar var zamanımı savurduğum üşüten , büyüten gerçeklerle hangi boyuta ve zaman aralığına sıkıştırsam da seni vazgeçemiyorum işte duy anla umursa, tek isteğim var; hiç gitme git de deme... savurma beni nefesinden.. nehrinden... yüreğinden.. aslında sen orada , kendi masalında ben de burada uzak şair uzak şehir, uzak şiir düşlüyorum keşke basit , küçük yaşamlarımızda büyük yürek sıkıntılarımız da olmasa... keşke tutunduğumuz en sağlam dal bile çürümese kederimize dayanamayarak... aynı yolun iki talihsiz yolcusu, atıl kalmış iki yalnız vagonu..... küflü gözlerim saat yörüngemde saat altı, yoksun hala, benim yolum uzun, şarkılar söyleyerek biliyor musun, hep buzdan bir yürek taşıdım sandım, kırılganlığını yitirdi ve kemikleşti yıllarca- ama ilk kez yüreğimin buzunu çözebilecek uzak bir ümit besliyorum sana gir suyuma , korkma ıslanmaktan , yormam ben, yorulma amacım göğsünde uyumak değil, göğsünde uyumayı düşlemek...