Ankara`ya Bir Şiir, Bir Esrik Şarki

Şiirin kurulduğu alnımdaki duygun noktada bu bir halk şarkısı, en esrik söylenen rüzgar uyanıyor, deniz rüzgarı üstü başı yırtık bir din adamı gibi yüksek bayırları oğulotlu ülkede korumaya bıraktığı uluların kirli çamaşırlarını dökerek tutulmuş sokaklar ne varsa tuzludur, ne varsa yapışkandır yaşadıkları ve bu yürek, bu yürek orada ışıklı bir sürgün``ün uzak sesi o gürleyen borada o kimseki dolaşır taş geçeneklerin üzerinde gözleri boyamaya çalışırdı maviyle dünyayı bir damarlar dizisi kırmızıyla çizilmiş yol,yol soluk soluğa ama nerden bilinir , nasıl girilir? Çatlak damarların kansızlığında duvarını görkemli sarayların bir gün yıkacak dilsiz halk dilsiz halk Ankara``nın eskiyen tınlamasında tarihsel mücadelenin ışığa koşan sevincini yaşattınız bizlere Ey ıslak yüzler gözyaşlarınız sürgünü değişimin durulunca gizemli suların koynunda yürekleriniz gülücükler dağıtacak yeni isim babası yaşamlara