Nisan Yağmurlarını Özlüyorum

çıt yok gecenin içinden uzanan bir minicik solukta sağılmış zamanların keskin çağrısında evcilleşir öfkeler yasak marşların devrilen yankısı vurur ölü kuşun kanadına depremler acıtır toprağın kurşuni bağrını en derin uykusunda masal kuşları tenime döküyor çiçeklerini isyan ediyor kahkahalarım gözlerine gelmeyeceksin biliyorum ve ben yine kanarım sana yine sevişirim acılarımla sarsıcı ve uzun inceliyor kabukları zamanlarımın kesintisiz bir kanama bu nisan yağmurlarını özlüyorum tenimde kıpırtısız seni yazmak istiyorum geliyor gözlerin hatırıma masal kuşlarım yorgun hafızam karanlık ses yok rengarenk mevsimlerimde günahsız ellerim fırtınalarım üşüyor savaşlarım yorgun sana koşmaktan teslimim isyanıma gürültülü ve kalabalık sessizliğin martılara ekmek atacağım senin ellerinle bir yanım hep yanacak hasretinle geri kalanım serin bir kuşatılma yaşayacak şehrimde gün gün eksilerek büyüyecek içimin selvileri Van Gogh' un deli sarılarını özleyeceğim bütün mavilere sarı dökeceğim gözlerine oturacak yeşil çıldıracağım iştahla gözlerini içeceğim ''biz'' yürüyecek içimize çığlık çığlığa ve sen teslimsin artık ''biz'' e Ve Gün başka iklimlere bir dağın ardında büyür tam sevgi sularında İlk kez bir gül bırakıyorum kapına,