Ey şairim...

Ey eli kalem tutan, aşkları yazan beynini temiz kağıda akıtan dost. Sen ki; Sevdaların en güzelini bilirsin cenneti cehennemi harfte gösterir istersen koca dağları delersin. Ey kalemi hıçkırtarak ağlatan parsel parsel hecelere dağıtan dost. Sen ki; Ferhat'ın Şirin'e, Aslı'nın Kerem'e aşklarını, yanışını destan eder, o yaman sevdaları tarif edersin. Dağlardaki eşkiya destanlarından atılan fişeklerin hikayesini, yaylalardan gelen serin esintiyi kulaklarımıza derinden indirir, köydeki genç kızların kınalarını beyaz kağıtlara törenle yakarsın... Ey halkın sesini halka duyuran dost. Acıların dili, isyanın kandili gözü yaşlı anaların mendili. Sen ki; Tabancadan gelecek nankör mermiye kalkan olursun bu yiğit kaleminle. Harflerden yarattığın çiçeklerinle bir küfür olursun işkencecilere... Sen bir ırmaksın durmadan coşup akan beyinden beyine, insandan insana ders verirsin emekçi şiirlerinle. Ey yüreği aşkıyla yanan ozanım bülbüllerin o güllere küsüşünü gurbetlerin sılalara dönüşünü seninle yol alır, seninle yaşarım. İnsanların doğrulardan çark edişine yaşanacak, yaşanmış ihanetlere ve de cinayetlere, satılmışlığa seninle birlikte, seninle şaşarım... Sen ki; İsa'dan bu güne yarına yol almış Pir Sultan'dan, Hacı Bektaş'tan el almış Mustafa Kemal'in savaşına katmış Yurdunu seven, yurtsever bir kalemsin. Gerektiğinde, doğruların uğruna gün olup sen de zındana gireceksin. Yılmayacaksın, işkence göreceksin... Ey duygu denizinde yüzen şairim, Coşan bir dalga indikçe gözlerine satır satır dökülür dizelerine. Kimi zaman, gözleri yaşlı bir anne kiminde tarlada çapalı bir gelin. Kimi zaman apalak, ya da aç bir bebe. biz mücadele verirken bu düzende çeşit çeşit ruhlar girer kalemine Acılı tatlı bu şiir aleminde...